مسجد جامع گلپایگان یکی از مساجد مهم تاریخی دوران سلجوقی و جاهای دیدنی گلپایگان است. مسجد جامع گلپایگان در اصل روی یک آتشکده ساسانی بنا شده است. این مسجد در زمان حکومت ابوشجاع محمد بن ملکشاه سلجوقی (حکومت ۵۱۲-۴۹۸ه.ق) ساخته شده است و در طول تاریخ بارها و بارها مرمت و بازسازی شده است.

این مسجد که یکی از بزرگ‌ ترین و با قدمت‌ ترین مساجد ایران است ، دارای اهمیت بسیار زیادی است و بخشی از تاریخ معماری دوره سلجوقیان را به خود اختصاص می‌دهد.

 

مسجد در خیابان مسجد جامع قرار گرفته است. بنای مسجد را در سال ۵۰۸ه.ق و دوران حکومت ابوشجاع دانسته‌اند. این مسجد به دستور ابونصر ابراهیم بن محمد بن ابراهیم بابا عبدالملک ساخته شده است. نام این شخص در یکی از کتیبه‌های مسجد و در حاشیه محراب درج شده است. نام معمار آن ابوعمر بن محمد قزوینی است. نام این معمار در در بالای محراب و در زیر کتیبه دور گنبد نقش بسته است.

 

این بنای تاریخی در نهم مرداد ماه سال ۱۳۱۲ه.ش در فهرست آثار ملی ایران به شماره ۱۹۱ ثبت شد.